Ik weet niet wat ik wil…
Het is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor tijdens een eerste kennismakingsgesprek.
“Peter… ik weet eigenlijk niet meer wat ik wil.”
Soms gaat het over een loopbaan die al jaren dezelfde richting uitgaat, maar waarin het enthousiasme stilaan verdwenen is. Soms gaat het over een leidinggevende die zich afvraagt of hij nog wel energie haalt uit zijn rol. Soms over een ondernemer die twijfelt tussen investeren, uitbreiden of net verkopen. En soms gaat het over iemand die ogenschijnlijk alles heeft, maar diep vanbinnen voelt dat hij zichzelf onderweg een beetje kwijtgeraakt is.
Het bijzondere is dat deze mensen zelden een gebrek aan mogelijkheden hebben.
Integendeel.
Vaak hebben ze net té veel mogelijkheden, té veel verantwoordelijkheden of té veel verwachtingen waaraan ze denken te moeten voldoen.
En precies daardoor raken ze het zicht kwijt op de belangrijkste vraag van allemaal:
“Wat wil ík eigenlijk?”
Vastlopen is meestal geen gebrek aan richting
Wanneer mensen zeggen dat ze niet weten wat ze willen, denken ze vaak dat ze een antwoord missen.
Na honderden coachingstrajecten heb ik geleerd dat dit zelden het echte probleem is.
Veel vaker zijn mensen onderweg het contact met zichzelf verloren.
Ze zijn jarenlang bezig geweest met verwachtingen van anderen, met deadlines, verantwoordelijkheden, gezinnen, medewerkers, klanten of collega’s. Ze hebben geleerd om te zorgen, te organiseren, te presteren en oplossingen te bedenken. Allemaal waardevolle kwaliteiten, maar soms wel ten koste van één belangrijke relatie: de relatie met zichzelf.
Daardoor ontstaat een vreemde situatie.
Je bent voortdurend bezig, maar voelt steeds minder waarvoor je het eigenlijk doet.
Je neemt beslissingen, maar niet altijd vanuit overtuiging.
Je blijft bewegen, maar hebt het gevoel dat je niet echt vooruitgaat.
Daarom vertrek ik nooit vanuit vacatures of oplossingen
Wanneer iemand bij mij komt voor loopbaanbegeleiding of coaching, begin ik zelden over functies, vacatures of opleidingen.
Ik ben veel nieuwsgieriger naar de mens die tegenover mij zit.
Waar krijg jij energie van?
Wanneer voel jij je op je best?
Welke momenten uit jouw loopbaan maakten jou echt trots?
Welke mensen inspireren jou?
En misschien nog belangrijker: wanneer voelde jij voor het laatst dat je volledig jezelf mocht zijn?
Dat zijn geen toevallige vragen.
Ze brengen ons terug naar de kern.
Want duurzame keuzes ontstaan niet vanuit een vacaturebank, maar vanuit zelfkennis.
De grootste blokkade zit zelden in je talent
Tijdens coaching ontdek ik vaak dat mensen zichzelf veel kleiner inschatten dan hun omgeving dat doet.
Ze zien vooral wat ze nog niet kunnen.
Wat ze nog moeten leren.
Waar ze bang voor zijn.
Ondertussen zien collega’s, vrienden of leidinggevenden al lang kwaliteiten die zij zelf nauwelijks nog herkennen.
Dat heeft weinig met competenties te maken.
Het heeft alles te maken met zelfvertrouwen.
En zelfvertrouwen groeit niet door jezelf voortdurend te bewijzen.
Het groeit doordat je opnieuw leert vertrouwen op wie je bent.
Coaching is voor mij geen adviesgesprek
Mensen vragen mij soms of ik hen zal vertellen welke job ze moeten kiezen.
Mijn antwoord is altijd hetzelfde.
Nee.
Want als ik jouw keuzes maak, dan bouw je afhankelijkheid op.
Mijn doel is net het omgekeerde.
Ik wil dat jij opnieuw eigenaar wordt van je eigen keuzes.
Daarom zie ik mezelf eerder als een sparringpartner dan als iemand die oplossingen verkoopt.
Ik luister.
Ik stel vragen.
Ik leg verbanden.
Ik benoem patronen.
Soms confronteer ik.
Soms vertraag ik bewust.
Niet omdat ik de waarheid bezit, maar omdat ik geloof dat de beste antwoorden al in jou aanwezig zijn. Ze zitten alleen soms verscholen onder twijfel, perfectionisme, faalangst of jarenlange gewoontes.
Persoonlijke ontwikkeling stopt nooit
Of je nu werknemer bent, leidinggevende, ondernemer of net afgestudeerd: persoonlijke ontwikkeling is geen fase die ooit stopt.
Integendeel.
Hoe meer verantwoordelijkheid je draagt, hoe belangrijker het wordt om jezelf goed te blijven kennen.
Dat geldt voor iemand die een eerste leidinggevende functie opneemt, maar even goed voor een CEO die moeilijke strategische keuzes moet maken. De context verandert, maar de vragen blijven verrassend gelijkaardig.
Wie ben ik?
Waar sta ik voor?
Welke impact wil ik maken?
En welke keuze past vandaag écht bij mij?
Misschien hoef je niet harder te zoeken
Misschien hoef je niet nóg meer vacatures te bekijken.
Misschien hoef je niet nóg een opleiding te volgen of nóg langer te twijfelen.
Misschien is het tijd om eerst opnieuw stil te staan bij jezelf.
Want opvallend genoeg zie ik dat mensen meestal niet veranderen omdat ze plots een briljant idee krijgen.
Ze veranderen omdat ze zichzelf opnieuw leren begrijpen.
En precies daar begint duurzame beweging.
Niet bij het perfecte antwoord.
Maar bij de moed om opnieuw nieuwsgierig te worden naar jezelf.